Niebo jest tym pięknym pergaminem, na którym słońce i księżyc piszą swój dziennik.

Wzniosłość pięknego zachodu słońca przygnębia mnie. Widząc taki zachód, myślę zawsze: jaka przyjemność musi sprawiać oglądanie czegoś takiego osobie szczęśliwej.

Nie lubię zachodów, mam wrażenie, że pozbawiają mnie życia. Świat jest źle pomyślany: słońce zachodzi zawsze wtedy, gdy się go najbardziej potrzebuje.

Właśnie o to chodzi w życiu, o ludzi i zachody słońca. Zwłaszcza o ludzi.

Elegancję ma się w sobie albo nie, i to nie jest kwestia pieniędzy.

Stres to opieranie się temu, czego nie chcemy.

Jedni wkładają śmieci do kubła, inni do sieci.

Serce głupca znajduje się w jego ustach, język mądrego znajduje się w jego sercu.

Pech to najmniej oczekiwany gość, lepiej mu przed nosem trzasnąć drzwiami.

Pycha wydaje się być zjawiskiem przyrodzonym, podczas gdy pokora to zdobycz trudu życia.

Nasiąkamy nadzieją, a gdy odparuje, usychamy z niespełnienia.

Oczy zazdrości kłamliwe są. Wstydu nie mają – zaślepiają.