Morze to uosobienie emocji. Ono kocha, nienawidzi, płacze. Umyka przed wszelkimi próbami ujęcia go w słowa i odrzuca wszelkie ograniczenia. Nieważne co o nim powiesz, zawsze pozostanie coś, czego wypowiedzieć nie zdołasz.

Bo nie ma nic piękniejszego od nieustającego uporu z jakim morze składa pocałunki linii brzegowej, nie zrażając się tym, że za każdym razem zostaje odepchnięte.

Trudno mi powiedzieć, dlaczego aż tak bardzo lubię plażę. Wszystko co z nią związane jest dla mnie odnawiające, niemalże jak terapia… Plażowa terapia.

Głos morza przemawia do duszy. Jego kojący dotyk otula ciało w miękkim, bliskim uścisku.

Morskie fale pozwalają mi odnaleźć siebie.

Odkąd byłam dzieckiem, czułam więź z wodą: z jeziorami, rzekami, strumieniami – uwielbiam do nich wskakiwać i w nich pływać. Ale to ocean jest miejscem, do którego jadę po odnowę, objawienie i pociechę.

Modlę się by być jak ocean, z jego łagodnymi prądami, może czasem falami. Pragnę jego stałości raczej niż wznoszenia się i opadania.

Żadna miłość nie jest jak ocean z jego beztroskim pochodem fal…

Najwspanialsza dzicz świata leży pod powierzchnią fal.

Nieograniczone i nieśmiertelne wody stanowią początek i koniec wszystkich dla wszystkich rzeczy na ziemi.

Im silniej możemy skupić naszą uwagę na cudach i realiach otaczającego nas wszechświata, tym mniejszą mamy ochotę go zniszczyć.

Morze żyje w każdym z nas.