W mrozie jest coś takiego, że wydobywa z ludzi ciepło.

Każdy płatek śniegu jest westchnieniem pokrzywdzonej gdzieś w świecie kobiety. Że wszystkie westchnienia wznoszą się ku niebu, łączą w chmury, a potem rozpadają na małe fragmenciki, które w ciszy spadają na ludzi w dole. Aby przypomnieć, jak bardzo cierpią takie kobiety jak my. Spokojnie znosimy wszystko co na nas spada.

Płatki śniegu to jedna z najbardziej delikatnych rzeczy w naturze, ale spójrz tylko, co mogą zrobić, gdy się skleją.

Piękna ,mądra, dobra i hojna ,jest matka natura. Należy ja szanować.

Zastanawiam się, czy śnieg kocha drzewa i pola, że całuje je tak delikatnie? A potem przykrywa je, no wiesz, białą kołdrą; i być może jest tam napisane: „Idźcie spać, kochani, aż znowu nadejdzie lato.

Nawet najsilniejsze zamiecie zaczynają się od pojedynczego płatka śniegu.

To życie kryształu, twórcy płatka, ognia mrozu, dusza promienia słońca. Pełno go to rześkie zimowe powietrze.

Śnieżka w twarz to z pewnością doskonały początek trwałej przyjaźni.

Z każdym spadającym płatkiem spada z nieba wyjątkowa iskierka zainteresowania.

Wokół nas jest, tyle piękna.Trzeba je tylko, dostrzec i szanować.

Letni przyjaciele rozpłyną się jak letnie śniegi, ale zimowi przyjaciele są przyjaciółmi na zawsze.

Natura jest pełna geniuszu, pełna boskości; aby żaden płatek śniegu nie umknął jego ukształtowanej dłoni.