Mokry deszczu się nie boi.

Miłość czerpie soki z żyznej gleby przebaczenia.

Czas przemija; a my jesteśmy tak daleko.I bogactwo tej ziemi przecieka nam przez palce jak drobny piasek pustynnych wydm.

Wszystko, co posiada formę, jest ułudą. Jedynie pewny jest ruch piasku, negujący wszelkie formy.

Piasek nigdy nie odpoczywa. Powoli, lecz zdecydowanie naciera na powierzchnię ziemi.

Tylko człowiek, który mocno trzyma w ręku bilet powrotny, może nucić przez nos tę pełną bólu pieśń o bilecie w jedną stronę.

Zaufanie jest oazą w sercu, do której nie dociera karawana myśli.

Pustynia rozumiana jako czas pokusy i próby jest integralnym elementem życia duchowego.

Droga zawsze prowadzi do celu, nawet gdy szlak wiedzie przez pustynię.

Niczego nie oczekuję od życia poza kolejnymi kartkami papieru, które trzeba zaczernić. Wydaje mi się, że brnę przez niekończące się odludzia, kierując się w nieznane, i że jestem jednocześnie pustynią, wędrowcem i wielbłądem!

Muzyka współczesna to pustynia, na której gdzieniegdzie można znaleźć wyplute pestki daktyli.

Na pustynię nie trzeba przynosić piasku.