Ziemia uczy nas więcej o nas samych niż można wyczytać ze wszystkich książek. To dlatego, że stawia opór, nie poddaje się. Człowiek zmagając się z przeszkodą obnaża swoje ja i poznaje samego siebie.

Dziwna planeta i dziwni na niej ludzie. Ulegają czasowi, ale nie chcę go uznać.

Kiedy ktoś umiera, unicestwieniu ulega jedna cząstka kosmosu.

Czasem musisz wejść bardzo wysoko, żeby się przekonać, jak małym jesteś.

Nie tylko my żyjemy we wszechświecie, ale wszechświat żyje w nas.

Cóż mi z tego, że wszechświat jest wieczny, kiedy ja sam muszę umrzeć na wieki.

Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, by udało ci się to osiągnąć.

Może przyszłe wieki dadzą sobie radę z przerzuceniem solidnego mostu nad przepaścią pomiędzy prywatnym kosmosem każdego, a ogólnym kosmosem dla wszystkich.

Nie możemy zapominać, że jesteśmy dziećmi kosmosu.

Otwarto drogę nam do gwiazd, już przyciągania zrzucamy brzemię, nadejdzie pora, przyjdzie czas porzucić Ziemię.

Wszechświat jest po prostu o wiele za duży, żebyśmy byli w nim sami.

Wszechświat jest tylko światłem a ziemia jest misą cieni.