Ludzki dom jest zrośnięty z człowiekiem. Jest jego żywą cząstką.

Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło: i zwyczaje i święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. Najważniejsze jest, by żyć dla powrotu.

O to, co się dzieje w twojej wsi, pytaj w innej wsi, o to, co się dzieje w twym domu, pytaj sąsiada.

Świat suknia, a dom koszula.

To nie sztuka wybudować nowy dom, sztuka sprawić by miał w sobie duszę.

Ważna jest tradycja, dbanie o pewne niezmienne formy wspólnego życia. Coś stałego, do czego się wraca jak do domu. Nie do mieszkania.

Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.

Zegar i kalendarz nie powinny przysłaniać faktu, iż każda chwila życia jest cudem i tajemnicą.

Nigdy nie można wrócić do tego co już się stało. Nawet jeśli ma się zegar w sercu.

Czas (...) ma bowiem umowną wartość, urojony kierunek i pozorny ruch. Potocznie mówimy, że czas przemija, ale to my przemijamy, a wszystkie zegary świata tak naprawdę odmierzają naszą śmiertelność.

Na żadnym zegarze nie znajdziesz wskazówek do życia.

Jesteśmy niewolnikami wskazówek zegara, więźniami kalendarzy, gońcami kont bankowych.