Samotność nie jest ułomnością. Samotność jest wyzwaniem.

Przestrzenią ducha, gdzie może on rozwinąć skrzydła, jest cisza.

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech, i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

Pragniesz ciszy - wybierz się na spacer do świata zieleni i ptactwa.

Prawdziwy wzrost świata odbywa się w ciszy i milczeniu, w głębi i samotności.

Powietrze, światło, odpoczynek uzdrawiają, lecz największe ukojenie płynie z kochającego serca.

Odejdźmy od zgiełku i tam, w tej ciszy, słuchajmy głosu, który mówi w nas samych.

Najważniejsze dokonuje się w ciszy wewnętrznej.

Kiedy ulepszysz teraźniejszość, wszystko co po niej nastąpi również stanie się lepsze.

Góry i morze w letnim zachodzącym słońcu, nie przemawiają do nas ludzkim głosem, ale ciszą i pięknem natury roztaczającej się dookoła. Nie marnujmy takich chwil, ale napełniajmy się nimi i wracajmy wyciszeni.

Głośniej niźli w rozmowach Bóg przemawia w ciszy, i kto w sercu ucichnie, zaraz go usłyszy.

Jeśli pozostanę sobą i nie zapomnę, kim jestem, wszystko będzie dobrze.