Nasi zmarli są prawdziwie obecni wśród nas w sposób duchowy. Są niewidoczni, lecz żyjący.

Umiera się nie po to, by przestać żyć, lecz po to, by żyć inaczej.

Śmierć nie jest kresem naszego istnienia. Żyjemy w naszych dzieciach i następnych pokoleniach. Albowiem to dalej my, a nasze ciała to tylko zwiędłe liście na drzewie życie.

Ci, których kochamy nie umierają nigdy, bo miłość, to nieśmiertelność.

Bóg widzi śmieć inaczej niż my. My widzimy ją jako ciemny mur, Bóg jako bramę.

Wszystkie dni stają się takie same wtedy, kiedy ludzie przestają dostrzegać to wszystko, czym obdarowuje ich los, podczas gdy słońce wędruje po niebie.

Stań się słońcem, a wszyscy cię zobaczą.

Na szczęście słońce rozlewając światło nie pyta ludzi, czy sobie go życzą, bo rozdzieliliby się na stronnictwa, a niektóre z nich żądałyby, ażeby zgasło.

Myślę, że potrzebuję wschodu słońca, mam już dość jego zachodów.

Monotonia jest prawem natury. Zobacz, w jaki monotonny sposób wschodzi słońce.

Ze wszystkich miesięcy najmniej lubił listopad, bo to miesiąc kurczącego się dnia,niknącego światła i niepewności, która jak sierota błąka się między jesienią a zimą.

Dla mnie życie jest czymś zewnętrznym, podobnym do gęstej mgły,która snuje się wokół mnie,we własnym tempie i zmusza do określonych zachowań,niemal nie dając szans na podjęcie jakiejkolwiek decyzji.