Albo znajdziemy drogę, albo ją sami wytyczymy.

Idziemy do upragnionego celu nie zauważając po drodze praktycznie niczego, a dopiero pod koniec uświadamiamy sobie, że ta droga była naszym życiem.

Miłość, na oko łagodna, w istocie bywa jak pantera głodna! I chociaż ślepa, drogi przyjacielu, najkrótszą drogą podąża do celu.

Właściwa droga i łatwa droga nigdy nie wiodą tą samą ścieżką.

Czasem od rozpaczy do pogodzenia się z losem trzeba pokonać bardzo długą drogę.

Czasami, dokonanie złego wyboru jest lepsze niż nie dokonanie żadnego. Masz odwagę iść do przodu, a to rzadkość. Osoba stojąca na rozdrożu dróg, nieumiejąca wybrać, nigdy nie pójdzie do przodu.

Ścieżki jednak nie zawsze prowadzą nas tam, dokąd chcemy się udać. Czasami wiodą nas tam, gdzie udać się powinniśmy.

Wybrałem już swoją ścieżkę - i słuszna czy nie - nadal nią podążam.

Niezwykłe można spotkać na ścieżkach zwykłych ludzi.

Wśród tysięcy splątanych ścieżek trudno znaleźć swoją własną, opatrzoną imiennym drogowskazem. Czasem, kiedy się wreszcie odnajdzie, ścieżka już dawno nie jest ścieżką, lecz zadeptanym traktem, a przy wejściu pobierają opłatę.

Trzeba iść, tak jakby ścieżka za kolejnym zakrętem miała się wyprostować, jakbyśmy mieli wyjść na świetlistą polanę, gdzie spokój i odpoczynek. To całe zaklęcie.

Miłość potrafi znaleźć drogę tam, gdzie nie ma nawet ścieżki.