Jeśli nie można nierówno podzielić bogactwa, trzeba po równo rozdzielić biedę.

Bogactwo człowieka proporcjonalne jest do liczby rzeczy, z których potrafi zrezygnować.

Nadmierne bogactwo pozwala kupować jedynie to, co zbyteczne. Potrzeby duchowe zaspokaja się bez pieniędzy.

Pieniądze mogą dać szczęście tylko tam, gdzie nie może ono przyjść z innego źródła.

Nadmierne bogactwo pozwala kupować jedynie to, co zbyteczne.

Spotkałem w życiu wielu bogatych ludzi. Zauważyłem jednak, że ludzie bogaci nie są szczęśliwi. Praca dla nich jest jak narkotyk. W biznesie tak się człowiek zatraca, że gubi czas na życie, na rodzinę… a to przecież jest szczęście!

Bogactwo jest produktem zdolności człowieka do myślenia.

Bogactwo życia mierzymy ilością odrzucanych dóbr życia.

Chciałoby się być bogatym, aby już nie myśleć o pieniądzach, ale większość bogatych i tak nie myśli o niczym innym.

Ci są bogatszymi od wszystkich, którzy żądze bogactw przytłumili.

Człowiek biedny ceni sobie każdą złotówkę, bogaty – każdy grosz.

Człowiek nie jest bogaty tym, co posiada, lecz tym, bez czego z godnością może się obejść.