Nie mamy prawa cieszyć się szczęściem, jeśli nie tworzymy go dokoła nas, podobnie jak nie możemy używać bogactw, których nie wypracowaliśmy.

Kto się zbyt ubóstwa boi, nie wart używać bogactwa.

Nie od dzisiaj i nie od wczoraj wiadomo każdemu, kto potrafi myśleć, iż nadmiar bogactwa wypacza charaktery, niszczy w ludziach to, co jest w nich najcenniejsze: szlachetne serca, rozsądek i człowiecze sumienie.

Nikt się nie wzbogaca dzięki dobroci.

Z silnym trudno walczyć, z bogatym procesować się.

Nauką i pracą ludzie się bogacą.

Bogactwo jest wówczas moralne, jeśli wokół nie ma biedy.

Cnota i nałóg są tak spokrewnione, jak węgiel i diament.

Wszyscy pragniemy szczęścia i bardzo o nie zabiegamy. Ale kiedy już przyjdzie, zaczynamy rozglądać się trwożnie za rachunkiem, jaki nam przyjdzie za nie zapłacić.

Opłacz to, wykrzycz to, a później weź się w garść, stań na nogi i zacznij żyć. Możesz żyć tak szczęśliwie, że głowa mała.

Szczęście nie zależy od warunków zewnętrznych. Zależy ono od warunków wewnętrznych.

Każdy powinien mieć kogoś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiadomo jak dzielny, czasami czuje się bardzo samotny.