Krajobraz to pamięć. Mimo swych ograniczeń zachowuje ślady przeszłości, odtwarza wspomnienia, wypełnia je cieniami innej epoki, będącej już tylko odbiciem samej siebie, przechowywanym w pamięci wędrowca lub kogoś, kto pozostaje – po prostu – wierny krajobraz.

Krewni są jak piękny, górski krajobraz: najlepsze wrażenie czynią z daleka.

Każdy krajobraz jest stanem duszy.

Każdy marzyciel wie, że tęsknota za miejscem, w którym nigdy się nie było, jest czymś bardzo prawdopodobnym, może być nawet większa niż tęsknota za rodzinnymi stronami.

Nikt nie zrozumie, jak pięknie jest podróżować, dopóki nie powróci do domu i nie położy swojej głowy na starej, znajomej poduszce.

Kto skoczy do morza, znajdzie perłę, kto będzie siedział na brzegu, przyniesie tylko garść piasku.

Podróże mają magiczną moc uzdrawiania duszy i zdecydowanie pomagają zdystansować się do problemów dnia codziennego. Nie rozwiązują ich bezpośrednio, jednak pomagają przewartościować i spojrzeć na nie jakby z drugiego brzegu rzeki.

W górach można stracić życie, na nizinach można je przegapić.

Kiedy patrzę na ten krajobraz, na kolory, na morze, kiedy otula mnie to powietrze, zapach, dźwięki, czuję tkliwość, topnieję, cichnę, jestem na swoim miejscu.

W tajemnicy każdego człowieka istnieje wewnętrzny krajobraz: z nietkniętymi równinami, z wąwozami milczenia, z niedostępnymi górami, z ukrytymi ogrodami.

Nie ważne w jakim świecie żyjemy, ważne jaki świat żyje w nas.

Człowiek i brzydki krajobraz : zawsze człowiek jest winny.