Ocean porusza serce, inspiruje wyobraźnię i obdarza duszę wiekuistą radością.

Nie pozwól aby odpłynął okręt, który miał zabrać Cię, w podróż życia.

Warto wierzyć w ludzi, mimo że kiedyś zawiedli. Nie można się od nich odwrócić, oni zawsze gdzieś obok nas będą biegli.

Czasem warto przejść się brzegiem własnego życia, Uchylić drzwi duszy, by mogło wkraść się słońce.

Radości i smutki ludzkie mijają jak fale morza.

Wielu ludzi atakuje morze, ja uprawiam z nim miłość.

Woda i powietrze, te dwa esencjalne fluidy, bez których nie ma życia, stały się globalnymi pojemnikami na śmieci.

Bo nie ma nic piękniejszego od nieustającego uporu z jakim morze składa pocałunki linii brzegowej, nie zrażając się tym, że za każdym razem zostaje odepchnięte.

Trudno mi powiedzieć, dlaczego aż tak bardzo lubię plażę. Wszystko co z nią związane jest dla mnie odnawiające, niemalże jak terapia… Plażowa terapia.

Głos morza przemawia do duszy. Jego kojący dotyk otula ciało w miękkim, bliskim uścisku.

Morskie fale pozwalają mi odnaleźć siebie.

Chcę wejść do wody. Chcę oglądać ryby, prawdziwe ryby, a nie ryby w laboratorium.