Prawda rzadko bywa czysta, a nigdy nie jest prosta.

Nie wystarczy urodzić się człowiekiem, trzeba jeszcze być człowiekiem.

Głupota nigdy nie przekracza granic; gdzie stąpnie, tam jej terytorium.

To nie sztuka wybudować nowy dom, sztuka sprawić by miał w sobie duszę.

Prawdziwy dom to nie stan materialny posiadania. Dom trzeba stworzyć w samym sobie. Łatwo domyślić się, czego potrzeba, aby go urządzić – wspomnień, zaufanych przyjaciół, zamiłowania do zdobywania wiedzy i innych rzeczy w tym rodzaju. Taki dom będzie towarzyszył wam zawsze, gdziekolwiek rzuci was los.

Ludzki dom jest zrośnięty z człowiekiem. Jest jego żywą cząstką.

Jakim sposobem światło dociera do wnętrza domu? Poprzez okna otwarte na oścież. A jak dociera do ludzkiej duszy? Przez wrota miłości, o ile są otwarte. A jej wrota z całą pewnością były zatrzaśnięte na amen.

Dom – to nie miejsce, gdzie mieszkasz, ale miejsce, gdzie cię rozumieją.

Dom się buduje mądrością, a roztropnością – umacnia.

Dom – najważniejsze miejsce w życiu człowieka. Coś, czego nic nie zastąpi po ciężkim meczu, długim wyjeździe. Dom to swoista oaza, do której wracasz, by odpocząć i nabrać sił do kolejnego starcia z życiem. A należy pamiętać, że im bardziej wypoczniesz, tym będziesz miał więcej sił w przyszłości.

Dom nie jest tam, gdzie mieszkamy, ale tam, gdzie kochamy i jesteśmy kochani.

Dom jest tam, gdzie jest twoje serce. Powinieneś zawierzyć swojemu sercu na tyle, aby odkryć, że twój dom nie musi być tam, gdzie (w tym życiu) się urodziłeś. Część ludzi wie to od zarania, inni, jak ja, dowiadują się tego znacznie później i muszą mieć za sobą sporo perypetii, aby to chwycić.