Nie umieraj za życia póki się serce w piersi łomocze. Stąpaj twardo po ziemi w chmurach będziesz chodził potem.

Jeśli kiedyś zrozumiesz, że jesteś niebem, a nie chmurami, osiągniesz wieczny spokój.

Ja nie bujam w chmurach, chodzę po ziemi, a po marzeniach depczę.

Na widok tych nadciągających chmur burzowych człowiek czuje się bardzo mały, a kiedy dręczą cię zmartwienia albo wątpliwości, dobrze poczuć się małym.

Wiem, że gdzie indziej życie może być piękne i, że jest ktoś, komu na tobie zależy. Musimy po prostu poczekać, aż wszystkie czarne i szare chmury się rozproszą i za klaunami, które się teraz z nas śmieją, zobaczymy piękny deszcz.

Przypuszczam, że każda miłość koniec końców schodzi z chmur na ziemię.

Kiedy niebo za bardzo się chmurzy, trzeba mieć nadzieję, że przyjdzie burza i przegoni chmury.

W porównaniu z chmurami życie wydaje się ugruntowane, omal że trwałe i prawie że wieczne.

Kto zbyt wiele oczekuje i żąda, ściąga na siebie ciemne chmury. Sam tworzy sobie złe dni.

Dusze przemierzają wieki, jak chmury przemierzają niebo i choć ani kształt chmury, ani barwa, ani wielkość nigdy takie same nie zostają, ciągle jest chmurą.

Tam, gdzie dziś piętrzą się góry, będą kiedyś morza, tam, gdzie dziś wełnią się morza, będą kiedyś pustynie. A głupota pozostanie głupotą.

Ludzie dzielą się na dwa typy. Na tych, którzy wspinają się na góry oraz tych, którzy siedzą w cieniu gór i krytykują wspinających się.