Kiedy patrzę na ten krajobraz, na kolory, na morze, kiedy otula mnie to powietrze, zapach, dźwięki, czuję tkliwość, topnieję, cichnę, jestem na swoim miejscu.

W górach można stracić życie, na nizinach można je przegapić.

Nie ważne w jakim świecie żyjemy, ważne jaki świat żyje w nas.

W samotności można iść bardzo długo przed siebie, a krajobraz stoi w miejscu.

Przeszłość jest niby krajobraz- zaciera się, w miarę jak się oddalamy.

Nie istniejemy sami. Wszędzie i zawsze jesteśmy tylko cząstką krajobrazu, ale i on w nas trwa. To on właśnie kusi, aby uciec z miasta, z trudu równin w trudy gór, znad biurka do lasu, z powrotem w krajobraz.

Każdy z nas ma swoje krajobrazy, nosimy je w sobie, są nasze jak odziedziczone po przodkach nazwisko, na przykład moje.

Krajobraz to obsesja równie silna jak opium.

Niech twoje serce podróżuje bez bagażu, ponieważ to, co ze sobą przyniesiesz stanie się częścią krajobrazu.

Krajobraz to pamięć. Mimo swych ograniczeń zachowuje ślady przeszłości, odtwarza wspomnienia, wypełnia je cieniami innej epoki, będącej już tylko odbiciem samej siebie, przechowywanym w pamięci wędrowca lub kogoś, kto pozostaje – po prostu – wierny krajobraz.

Krewni są jak piękny, górski krajobraz: najlepsze wrażenie czynią z daleka.

Wykorzystaj swoje własne doświadczenie aby pozwoliło Ci to na osiągniecie tego czego naprawdę szukasz i pragniesz.