Często wydaje nam się, że możemy zapanować nad swoim losem, że wybierając prostą i równą drogę, osiągniemy swój cel. W istocie okazuje się, że drobny na niej kamyk wywraca nam nasze życie, przewartościowuje je i nas samych.

Drogowskaz wskazuje ci drogę. Ale jej za ciebie nie przejdzie.

Otwórz kwiat swojego serca i stań się darem piękna dla świata.

Gdy masz wrażliwą duszę nawet polny kwiat zafascynuje cię swoim pięknem w skromności.

Człowiek, który żyje jak zboże, staje się słomą historii.

Popatrz na mgłę, ileż cudów ukrywa mgła! Chcesz do nich dojść, lecz niewiele masz szans, mgła cię pochłonie, ale wiedz - kiedy przegrasz z nią, zęby zaciśnij i idź jeszcze raz!

Kwiaty są piękne, bo bezsensowne. Jak papierosy.

We mgle jest w sumie nie najgorzej. Nic nie boli. Czuję tylko lekki chłód, ale i to z czasem przejdzie.

Dorastające dzieci przypominają kwitnące kwiaty - przypadek, skłonności i dziedziczność decydują, jakie wydadzą owoce.

Włóczę się po wąskich uliczkach. Stare domy walą się na mnie. Podlegają opiece konserwatora. Ja – nie. Nie podlegam już niczyjej opiece.

Kwiaty lubią wszyscy, a cudze dzieci rzadko kto prócz ich rodziców.

Przyszłość jest rodzaju żeńskiego i (dlatego) nieobliczalna.