Góry w letnim zachodzącym słońcu nie przemawiają do nas ludzkim głosem, ale ciszą i pięknem natury roztaczającej się dookoła. Nie marnujmy takich chwil, ale napełniajmy się nimi i wracajmy wyciszeni.

Góry stanowią wspaniały teren zdobywania tej mocy, która zdobyta w górach potem owocuje w dolinach. Dopiero w życiu na dolinach spełnia się wartość gór i sprawdza się ich wpływ na człowieka.

Góry to walka, romantyzm, ucieczka i sport.

Góry dają człowiekowi, poprzez zdobywanie wzniesień nieograniczony kontakt z przyrodą – poczucie wewnętrznego wyzwolenia, oczyszczenia, niezależności.

Kto w górach cierpiał i był szczęśliwy, ten z nimi się nie rozłączy.

Góry bez ludzi są martwe.

Góry tylko wtedy mają sens, gdy jest w nich człowiek ze swoimi uczuciami, przeżywający klęski i zwycięstwa. I wtedy, gdy coś z tych przeżyć zabiera ze sobą w doliny.

Góry to życie, życie to góry.

Wielkie rzeczy się dzieją kiedy się spotykają ludzie z górami.

Góry nie są sprawiedliwe, lub niesprawiedliwe. One są po prostu niebezpiecznie.

Góry, choć są niezmienne, to ich smak dla każdego z nas jest inny.

Miłość to skok z wysokiej skały w zaufaniu, że ta druga osoba czeka na dole, żeby cię złapać.