Wszyscy żyjemy pod tym samym niebem, ale nie wszyscy mamy ten sam horyzont.

Chmury o różnych rozmiarach i kształtach przychodzą i odchodzą, niczym zwykli przechodzący goście. Pozostaje tylko niebo, które jest zawsze takie samo. Jest czymś, co istnieje, a jednocześnie nie istnieje. Ma substancję i jednocześnie jej nie ma.

Kiedy każdy dzień staje się taki sam, dzieje się tak dlatego, że nie zauważamy już pięknych rzeczy, które dzieją się w życiu za każdym razem, gdy słońce przemierza niebo.

Miło jest patrzeć w niebo i zdawać sobie sprawę, że jest to naprawdę ogromne laboratorium fizyczne, które rozwija się nad naszymi głowami.

Staraj się zawsze trzymać trochę nieba nad swoim życiem.

Niebo jest idealnie pustym płótnem, na którym zapisywane są chmury. Poruszają się i dryfują i proszą o interpretację.

Dzięki Bogu ludzie nie mogą latać i brudzić nieba, tak jak robią to z ziemią.

Rozumiem, jak możesz patrzeć na ziemię i być ateistą, ale nie rozumiem, jak możesz patrzeć na niebo nocą i nie wierzyć w Boga.

Niebo to ten piękny stary pergamin, w którym słońce i księżyc trzymają swój plan.

Nigdy nie męczy mnie błękitne niebo.

Gdyby niebo było atramentem, a ziemia arkuszem, ile słów napisałby człowiek.

Jeśli wyrzucą cię drzwiami, wejdź oknem.