Życie to nieustający wysiłek, lecz nie każdy wysiłek musi być nieprzyjemny.

Teraz, gdy już nauczyliśmy się latać w powietrzu jak ptaki, pływać pod wodą jak ryby, brakuje nam tylko jednego: nauczyć się żyć na ziemi jak ludzie.

Nie myśl, oddychaj, leżąc na słońcu, aż nie będzie nic i wszystko zniknie w wietrze i słońcu.

Zawsze lśnij, lśnij wszędzie, do końca ostatnich dni, połysk i nic więcej! Oto moje hasło – słońce!

To, co jest prawdą w świetle lampy, nie zawsze jest prawdą w świetle słońca.

Niebo jest tym pięknym pergaminem, na którym słońce i księżyc piszą swój dziennik.

Kochać i być kochanym, to jak uczucie słońca dla obu stron.

Słońce świeci, ogrzewa i oświetla nas, a nie jesteśmy ciekawi, dlaczego tak jest; zamiast tego zadajemy sobie pytanie o przyczynę wszelkiego zła, bólu i głodu, komarów i głupich ludzi.

Słońce jest nowe każdego dnia.

Zwróć twarz w stronę słońca, a cienie opadną za tobą.

Poranne słońce jest zawsze obietnicą. Południowe, nieubłagane, osądza nas. A zachód słońca już nieodwracalnie nas potępił.

W świetle słonecznym znajduje się energia mięśniowa odpowiadająca duchowej energii wiatru.