Człowiek może wybrać tylko tę ścieżkę, która widzi przed sobą.

Drugie prawo dżungli brzmi: nie szukaj ścieżki ale nią podążaj. Nie rozglądaj się, nie próbuj dojrzeć dokąd cię doprowadzi i jakie czyhają na ciebie niebezpieczeństwa. Nie staraj się dowiedzieć jak jest długa i czy wszyscy właśnie tą ścieżką zazwyczaj chodzą. Nie patrz którędy biegnie przez tę wielką, obcą puszczę. Gdy znajdziesz ją pod stopami, po prostu idź naprzód. Tak, jak w życiu.

Kiedy dotrzesz od domku, od którego zaczęła się twoja podróż, Poznasz go, choć wyda ci się mniejszy, niż sądziłeś. Idź ścieżką przez furtkę, którą widziałeś wcześniej tylko raz, I wracaj do domu. Albo stwórz sobie nowy dom.

Choćbyśmy sobie przed snem długo je powtarzali. Twoje imię jest ścieżką co nigdzie nie prowadzi.

Życie to kręta ścieżka pełna dolin i wzniesień.

Ścieżki jednak nie zawsze prowadzą nas tam, dokąd chcemy się udać. Czasami wiodą nas tam, gdzie udać się powinniśmy.

Wybrałem już swoją ścieżkę - i słuszna czy nie - nadal nią podążam.

Niezwykłe można spotkać na ścieżkach zwykłych ludzi.

Wszyscy od czasu do czasu się gubimy, czasem z wyboru, czasem na skutek działania sił wyższych. A gdy dowiadujemy się, czego potrzebowała nasza dusza, pojawia się przed nami ścieżka. Czasem ją dostrzegamy, ale wbrew samym sobie idziemy dalej, w nieznane.

Los nigdy nie podsuwa pod nos gotowych rozwiązań. Nie zawsze wskazuje właściwą ścieżkę.

Człowiek powinien podążać swoją ścieżką.

Sercem każdej społeczności jest woda: wielka jak morze albo mała jak źródełko.