Pamiętajmy o tym, że drzewo bez korzeni to drewno.

Człowiek raz się rodzi i raz umiera. I listek opada, i drzewo spróchnieje.

Liść na drzewie jest jak ludzkie życie, pomyślałem. Rozwija się, zielenieje, żółknie, aż w końcu opada na ziemię. Liście umierają, ale drzewo żyje dalej. Podobnie jak ludzie - umierają, ale ludzkość żyje nadal i jest coraz potężniejsza tak jak pień drzewa.

Większość rzeczy potrzebuje mnóstwa troski, by przetrwać. Ale niektóre, na przykład drzewa, są dość silne, by polegać wyłącznie na sobie.

Korzenie drzewa rodzinnego często są bardziej poskręcane niż jego gałęzie.

Jak drzewo pozbywa się liści, tak wszechświat pozbywa się ludzi. Nasza indywidualność jest ledwie złudzeniem i wszyscy zawsze pozostajemy częścią wielkiego drzewa stworzenia, tak samo jak pozostajemy częścią nas.

Dziury w życiu są trwałe. Trzeba żyć dalej wokół nich,jak korzenie drzewa wokół betonu. Trzeba się między nimi przeciskać.

Kiedy w lesie pada drzewo ,las słyszy tylko to,co chce usłyszeć.

Gdy gałęzie walczą, korzenie się obejmują.

Drzewa nie istnieją osobno ani samotnie. Tym, co je łączy, to korzenie.

Można dojrzewać na wiele sposobów. Jak proste, strzeliste drzewo na środku przestronnego pola albo wygięte, poskręcane, na skraju jakiejś góry.

Bo miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca, dalej się zieleni.