Rzeka w dole przypomina pijaka, wpadającego na głazy i rozbijającego się o brzegi.

Dobrze znaleźć jakieś oparcie dla nóg, idąc pod prąd rwącej rzeki.

Czas jest jak rzeka, a księgi jak łodzie. Wiele ksiąg płynie w dół strumienia tylko po to, aby się rozbić i zaginąć na mieliźnie. Bardzo nieliczne wytrzymują próbę czasu, wyjąć i błogosławić kolejne pokolenia.

Rano nad wodą wszystko człowieka cieszy, gdyż dzień mu jeszcze nie spowszedniał i nikt mu go jeszcze nie zdążył zatruć.

Niebo człowiek widzi, las może przepatrzeć, ale prawdziwej rzeki nigdy się nie przejrzy. Do prawdziwej rzeki zagląda się jedynie wędką.

Życie nie jest rzeką; składa się z pojedynczych kropel.

Żadna historia nie jest oderwana od innych. Czasami historie splatają się ze sobą, a czasem pokrywają się wzajemnie, tak jak rzeka pokrywa kamienie.

Każdego, kto jest zanurzony w rzece czasu, w końcu wciąga wir.

Źródło zwykle nie pochwala drogi, którą wybrała rzeka.

Rzeka prawdy płynie korytem błędów.

Piękna kobieta jest jak rzeka, w której toną mędrcy.

Nieważne, po której stronie rzeki stoisz. I tak zawsze jesteś na drugim brzegu.