Góry pozwalają doświadczyć trudu wspinaczki, strome podejścia kształtują charakter, kontakt z przyrodą daje pogodę ducha.

Góry to walka, romantyzm, ucieczka i sport.

Wielkie rzeczy się dzieją kiedy się spotykają ludzie z górami.

Góry to życie, życie to góry.

Góry nie są sprawiedliwe, lub niesprawiedliwe. One są po prostu niebezpiecznie.

Góry, choć są niezmienne, to ich smak dla każdego z nas jest inny.

Kiedyś ktoś mnie zapytał: „Dlaczego chodzisz po górach?”. Odpowiedziałem, że ludzi można podzielić na dwa rodzaje: a) na tych, którym tej pasji nie trzeba tłumaczyć b) na tych, którym się jej nie wytłumaczy.

Góry milczą, wszystko co milczy nadaję się do przechowywania ludzkich tajemnic.

Nigdy nie jesteś pogromcą góry. Góry nie mogą być pokonane – pokonujesz twoje własne nadzieje, obawy, słabości.

Góry mają swoją filozofię, w górach „wysoki” nie zawsze znaczy „trudny (…) Góry są tajemnicą. Stanowią wielkie misterium. Z jednej strony pasjonują i pociągają, z drugiej – wywołują lęk i budzą trwogę.

Słońce gór szybciej zbliża niż rozrywki miasta.

Góry dają człowiekowi, poprzez zdobywanie wzniesień nieograniczony kontakt z przyrodą – poczucie wewnętrznego wyzwolenia, oczyszczenia, niezależności.