Kiedy ktoś umiera, unicestwieniu ulega jedna cząstka kosmosu. Wszystko co czuł, czego doświadczył, co poznał, znika wraz z jego odejściem, tak jak znikają łzy na deszczu.

Wysiłek położony na drodze do zrozumienia wszechświata to jedna z niewielu rzeczy, która wynosi życie ludzkie ponad stadium farsy i dodaje mu pewnej godności tragedii.

Wszechświat jest po prostu o wiele za duży, żebyśmy byli w nim sami.

Wszechświat jest tylko światłem a ziemia jest misą cieni.

Szczęście można znaleźć nawet w najmniejszym ziarenku pustynnego piasku. Bo ziarenko piasku jest chwilą stworzenia, a wszechświat poświęca całe miliony lat, by mogło istnieć.

Nie możemy zapominać, że jesteśmy dziećmi kosmosu.

Może przyszłe wieki dadzą sobie radę z przerzuceniem solidnego mostu nad przepaścią pomiędzy prywatnym kosmosem każdego, a ogólnym kosmosem dla wszystkich.

Los ludzkości, jako całości, będzie taki, na jaki ona zasługuje.

W świecie bez prawdy nie ma świata. Niszczy brat brata.

Kosmos bezsenności jest wielowarstwowy i literacki.

Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały wszechświat działa potajemnie, by udało ci się to osiągnąć.

Jeżeli znasz miłość, poznałeś także duszę wszechświata, która jest miłością.