Są rzeczy znane i nieznane, a pomiędzy nimi drzwi.

Świat potrzebuje dobra.

Wygrywaj bez pychy, przegrywaj bez urazy.

Ciało oddycha, duch pragnie.

Wprawdzie Bóg wszystko stworzył z niczego, to jednak góry stworzył z okruchów gwiazd.

Są starzy wspinacze, są odważni wspinacze, lecz nie ma odważnych starych wspinaczy!

Góry są wyrazistym symbolem wędrówki ducha, powołanego, aby wznosić się z ziemi ku niebu, ku spotkaniu z Bogiem.

Góry sprzyjają pokorze, czyli prawdzie o sobie samym. Uczą jej miedzy innymi przez to, że człowiek zmęczony wspinaniem nie ma ani sił, ani chęci, by udawać, by ukrywać swoja prawdziwą twarz.

Góry to walka, romantyzm, ucieczka i sport.

Góry to zamienione w skały wykrywacze kłamstw, pozwalające człowiekowi poznać samego siebie, a także innych. Każdy musi kiedyś zrzucić maskę. Wszystkie cechy charakteru tworzące osobowość, w ekstremalnych warunkach wychodzą na światło dzienne w skoncentrowanej formie.

Góry dają człowiekowi, poprzez zdobywanie wzniesień nieograniczony kontakt z przyrodą – poczucie wewnętrznego wyzwolenia, oczyszczenia, niezależności.

Góry bez ludzi są martwe.