Kto w górach cierpiał i był szczęśliwy, ten z nimi się nie rozłączy.

Szczyt góry zmusza do podniesienia wzroku. Jest jakby palcem wskazującym na niebo, odsyła do zenitu, a więc do światła, do niedostępności, do transcendencji w stosunku do horyzontu w jakim poruszamy się na co dzień. Góra wraz ze swym szczytem niemal przeszywającym niebo, odwzorowuje wyprostowaną postawę człowieka, który podniósł się z nicości ziemi. Jest pewnego rodzaju symbolem zwycięstwa na siłą ciążenia.

Góry tylko wtedy mają sens, gdy jest w nich człowiek ze swoimi uczuciami, przeżywający klęski i zwycięstwa. I wtedy, gdy coś z tych przeżyć zabiera ze sobą w doliny.

Góry to życie, życie to góry.

Wielkie rzeczy się dzieją kiedy się spotykają ludzie z górami.

Góry nie są sprawiedliwe, lub niesprawiedliwe. One są po prostu niebezpiecznie.

Góry, choć są niezmienne, to ich smak dla każdego z nas jest inny.

Góry upajają. Człowiek uzależniony od nich jest nie do wyleczenia. Można pokonać alkoholizm, narkomanię, słabość do leków. Fascynacji górami nie można.

Jedyna władza, której możesz być pewny, to ta nad własnym życiem.

W życiu nie ma rzeczy, których można żałować; są tylko rzeczy, na których można się uczyć.

Życie jest jak dziesięciobiegowy rower. Większość z nas ma narzędzia, których nigdy nie używamy.

Człowiek musi coś traktować poważnie, jeśli chce mieć jakąś rozrywkę w życiu.