Są na tym świecie ludzie, którzy marzą o wielkich domach, szybkich samochodach i milionach na koncie. Są też tacy, którzy marzą o małym domku w lesie z daleka od tych pierwszych.

Gdy człowiek się starzeje, choćby los rzucał nim po całym świecie, musi mieć gdzieś miejsce, które jest dla niego prawdziwym domem, bo nawet wędrowny ptak ma jedno miejsce, do którego zdąża.

Dom jest tam, gdzie Twoje serce, niekoniecznie tam, gdzie śpisz.

Życie jest podróżą, która prowadzi do domu.

Dom jest dla człowieka jakby częścią jego istoty, toteż najbardziej brak tej części odczuwają tacy jak ja, co nie mieli prawie rodzinnego domu.

Nasza miłość zaczyna się we własnym domu i niemal zawsze kończy się tam, gdzie się zaczęła.

Nie możemy kochać domu, który nie ma swego oblicza i w którym kroki są pozbawione sensu.

Dom to nie miejsce, w którym mieszkasz, ale miejsce, gdzie ciebie rozumieją.

Miej ty sobie pałace, ja mój domek ciasny. Prawda nie jest wspaniały, szczupły, ale własny.

Dom jest sześcianem dzieciństwa; dom jest kostką wzruszenia…

Człowiek jest w o wiele lepszym położeniu, gdy siedzi w drewnianej ruderze, w której się wszyscy śmieją, niż gdy tkwi w trzypiętrowej willi, w której wszyscy płaczą.

Gdy pokochasz miejsce, które nazwiesz domem, staje się ono czymś więcej niż czterema ścianami, w których zamknięta jest twoja historia, ale i marzenia na przyszłość.