Woda, której dotykasz w rzece, jest ostatkiem tej, która przeszła, i początkiem tej, która przyjdzie; tak samo teraźniejszość.

Czas jest jak rzeka, a księgi jak łodzie. Wiele ksiąg płynie w dół strumienia tylko po to, aby się rozbić i zaginąć na mieliźnie. Bardzo nieliczne wytrzymują próbę czasu, wyjąć i błogosławić kolejne pokolenia.

Patrząc na rzekę, widzi się życie.

Rzeka była wielkim milczącym nośnikiem pragnień i nadziei, starych butów, kawałków srebra i wspomnień.

Rzeki są inne . Pozostają w ciągłym ruchu. Zabierają sekrety i tajemnice ze sobą do morza.

Każdy z nas może wybrać sobie jakąś rzekę, która go poprowadzi i stanie się osią podróży. A co się wydarzy później, jest jedną wielką niewiadomą. Czyli esencją pieszego podróżowania.

Rzeka ma wielką moc, woda przenosi te duchy, których nie udźwignie wiatr, których nie tknie ogień.

Dobrze znaleźć jakieś oparcie dla nóg, idąc pod prąd rwącej rzeki.

Rzeka nigdy nie śpi. Zawsze się porusza, nie ustając w drodze do swego przeznaczenia. Rzeka żyje.

Bieg rzece wyznacza jej koryto. Niektórym ludziom koryto wyznacza bieg życia.

Życie nie jest rzeką; składa się z pojedynczych kropel.

Nieważne, po której stronie rzeki stoisz. I tak zawsze jesteś na drugim brzegu.