Zimą przylatują z północy jemiołuszki, gile, czeczotki podrzucone sierotki do Polski ciepłej ciotki.

Zima jak troska, długo trwa, a lato jak szczęście, mija chwilą.

Odmień swoje życie nie tylko z wiosną, ale również w środku zimy pomaluj oblodzone szybki.

Nie istnieje nic, co by sprawiało, żeby odpoczynek i ciepło były tak głębokie, jak wtedy, gdy człowiek przysłuchuje się odśnieżaniu, a potem w półśnie odwraca się na drugi bok i znów zasypia.

Długi spacer, żeby to wszystko jeszcze raz przemyśleć. Przy okazji zobaczyłam zupełnie inne oblicze zimy – błyszczący, pachnący świeżością świat. Słońce wyparło tę męczącą, wszechobecną dotąd wilgoć. Biel również była dziś inna, jakby odbita alabastrem i złotem.

Człowiek nie potrafiłby ocenić piękna dnia i lata, gdyby nie znał nocy i zimy.

Chłodny i rozkoszny, migocący cień gałęzi. Czasami myślę, że właśnie po to żyję, dla takich pięknych, wspaniałych chwil.

Można tak się zamknąć w zimie, że nie dostrzeże się wiosny.

Nigdy nie ma tak pięknych głosów, jak tych z zimowego wieczoru, kiedy zachód słońca prawie zakrywa ciało, a słowa wydają się pochodzić z nieobecności z nutą intymności rzadko słyszaną w ciągu dnia.

W martwym świecie zimy każde drzewo wygląda jak opuszczona postać. Jednak każdy skrywa w głębi serca tajemnicę lata.

Dobre słowo może rozgrzać trzy zimowe miesiące.

Zimą każda mila staje się dwiema.