Tu, na pustyni, miejsca starczy dla wszystkich, tu można odetchnąć pełną piersią. Inna sprawa, że człowiek czuje się taki mały, taki nieważny, że aż go ogarnia dziwny niepokój.

Pustynia jest jak kapryśna kobieta i bywa, że czasem otumania mężczyzn.

Kto idzie na pustynię, ten nie szuka tam chleba, lecz niesie w sobie głód za czymś większym.

(…) całe to cholerne, pochrzanione życie przypomina diabelski młyn właśnie – w jednej chwili jesteś na szczycie, w drugiej lecisz w dół na łeb na szyję.

Słoneczniki swym ciepłem i blaskiem otwierają okna duszy, jest w nich tyle siły, uśmiechu ale i walki.

Śmierć jest łatwa, prosta, życie jest trudniejsze.

Życie jest za piękne, aby żyć normalnie.

Nie bolą oczy, ale niesprawiedliwość, na którą muszą patrzeć.

Nie boli żołądek, ale boli to, czego dusza nie trawi.

Nie boli głowa, ale bolą myśli.

Doceniaj swoje wady podobnie jak doceniasz swe zalety. One pomagają Ci się uczyć.

Doceniaj każdą chwilę i rób wszystko, co możliwe, żeby je chronić.