Mamy prawo popełniać w życiu wiele błędów. Oprócz jednego: tego, który niszczy nas samych.

Każdy z nas żyje w swoim własnym świecie.

Jakie piękne jest życie i jakie smutne! Jak ulotne, bez przeszłości i przyszłości, zamknięte w bezgranicznym teraz!

Im życie bardziej nikczemniejsze tym więcej człowiekowi zależy na nim; jest ono wówczas protestem, ciągłą zemstą.

Im dłużej się żyje, tym ranek jakby wcześniej przychodzi z każdym rokiem.

Historia jest świadkiem czasów, światłem prawdy, życiem pamięci, nauczycielką życia.

Dlaczego ludzie potrafią lepiej umierać niż żyć? Dlatego, że żyć trzeba długo, a umrzeć można prędko.

Czymże w końcu jest życie jak nie wiecznym sztormem, który zgarnia wszystko, co nam na chwilę dane, i zostawia na brzegu tylko nagie i poszarpane szczątki?

Człowiek potrzebuje uczucia, życie bez tkliwości i bez miłości jest tylko bezdusznym, skrzypiącym i smutnym mechanizmem.

Człowiek, podobnie zresztą jak każda żywa istota, musi rzutować się w przyszłość. Cechą życia bowiem jest pęd ku przyszłości.

To, co zdobyliśmy z największym trudem, najbardziej kochamy.

Być radosnym, dobrze czynić i wróblom pozwolić ćwierkać – to najlepsza filozofia.