Nic tak nie nęci, nie rozczarowuje i nie zniewala jak życie na morzu.

Morze żyje w każdym z nas.

Im silniej możemy skupić naszą uwagę na cudach i realiach otaczającego nas wszechświata, tym mniejszą mamy ochotę go zniszczyć.

Ocean jest wspaniałym muzykiem.

Jesteśmy obdarzeni, na naszej planecie, wspaniałym i cudownym światem oceanu. Ale my naruszamy go i nie jesteśmy w stanie nad tym zapanować.

Morskie fale pozwalają mi odnaleźć siebie.

Głos morza przemawia do duszy. Jego kojący dotyk otula ciało w miękkim, bliskim uścisku.

Może nie wynagradza niespokojnych, chciwych i zniecierpliwionych. Ten kto oczekuje daru od morza musi mieć czysty i otwarty umysł.

Słuchaj, usłysz żeglarzy płacz , poczuj zapach morza, poczuj niebo , pozwól odlecieć swojej duszy, w mistyczność.

Morze to uosobienie emocji. Ono kocha, nienawidzi, płacze. Umyka przed wszelkimi próbami ujęcia go w słowa i odrzuca wszelkie ograniczenia. Nieważne co o nim powiesz, zawsze pozostanie coś, czego wypowiedzieć nie zdołasz.

Woda i powietrze, te dwa esencjalne fluidy, bez których nie ma życia, stały się globalnymi pojemnikami na śmieci.

Dlaczego kochamy może? Dlatego, że posiada ono jakąś potężną moc, która sprawia, że myślimy rzeczy, które lubimy myśleć.