Prószy śnieg płatkami, smutno, gdy jesteśmy w duszy sami. Smutniej jeszcze, gdy trzeba iść drogą i nie widzieć prócz nieba nikogo. A najsmutniej, gdy droga daleka i nikt na końcu, na nas nie czeka.

Śnieg, który jest biały i odbija światło. I sprawia, że wszystko staje się jaśniejsze. Dzieje się to wtedy, kiedy jest najciemniej.

Iść w stronę słońca, tak zwyczajnie, tak po prostu. Nie patrząc na boki, nie szukać dróg, tylko iść. Ogrzewać się ciepłem, promieni i nie myśleć tak po prostu.

Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale serca są, aby kochały.

Czas, im bardziej jest pusty, tym szybciej płynie.

Oko jest punktem, w którym ciało i dusza mieszają się.

Nie bój się swoich uczuć. Bo to jedyne, co tak naprawdę masz.

W życiu piękne są tylko chwile. Nie czekaj na nie. Twórz je.

Zatrzymaj się na chwilę i odpocznij. Pozbądź się smutnych myśli. Zrelaksuj się. Pomyśl o pięknie otaczającego Cię świata.

Jeśli nie czujesz się godna by wyrosły Ci skrzydła, nigdy nie oderwiesz się od ziemi.

Nie płacz, kiedy słońce zniknie, ponieważ łzy nie pozwolą ci zobaczyć gwiazd.

Każdy Taniec jest odkryciem nas samych.