Muszę zaglądnąć do „Kalendarza myśliwskiego”, kiedy kończy się czas ochronny dla tchórzy.

Wspomnienia są jak światła i barwy – podświetlają i retuszują przykrości naszego życia.

Najstraszniejsze jest, kiedy się jest samotnym we własnym wnętrzu.

Ludzie są jak rzeka: woda jest we wszystkich jednakowa, ale rzeka bywa wąska, bystra, szeroka, spokojna, czysta, ciemna, mętna, ciepła. Tak samo jest z ludźmi.

Woda rzeźbi ziemię, a ziemia wodę.

Wszystkie istoty ciągną do wody i wokół niej organizują swoje życie.

Czasami trzeba usiąść obok i czyjąś dłoń zamknąć w swojej dłoni.

Uwielbiam noc, ponieważ w nocy wszystkie kolory są takie same, a ja jestem taki sam jak inni.

Życie zaczyna się co rano.

Gdy ogrody zostają obsypane wiosennymi kwiatami naprawdę widać i czuć, że przyroda budzi się do życia.

Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale serca są, aby kochały.

Bądź jak woda – przystosowuje się do każdego naczynia, a może zniszczyć skałę.