Pomiędzy paradoksem a prawdą zachodzi ta różnica, że pierwszy rozjaśnia przedmiot silnym światłem z jednej strony, a druga słabym światłem z wielu.

Są dwie drogi, aby przeżyć życie. Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem. Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko.

Nie można pytać życia o sens, można mu tylko samemu sens nadać.

Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość.

Mądrość polega na tym, żeby uśpić zmysły, a obudzić rozum.

Ze świata tego każdy ma tyle, ile sobie weźnie.

Jesteśmy tym, co w swoim życiu powtarzamy. Doskonałość nie jest jednorazowym aktem, lecz nawykiem.

Wiele spośród rzeczy, które możesz policzyć, nie liczą się. Wiele z tych, których policzyć nie można, naprawdę sie liczą.

Wielkość człowieka polega na jego postanowieniu, żeby być silniejszym niż warunki czasu i życia.

Rób, co możesz, w miejscu, jakim jesteś i z tym, co masz.

Próbujmy przystosować się do życia, bo ono do nas się nie przystosuje.

Góry to zamienione w skały wykrywacze kłamstw, pozwalające człowiekowi poznać samego siebie, a także innych.