Chociaż skała wygląda jak nieożywiony kamień, ileż istnień może od niej zależeć? Mech, który na niej rośnie, mrówki i wszystkie inne żyjątka mieszkające w wykopanych pod skałą norach, rosnące w jej cieniu paprocie.

Nieważne, jak uczciwi i porządni jesteśmy we własnych oczach, każdy z nas i tak kłamie. Różni się tylko skala.

Piękno narodziło się z tragedii niczym wyrastający na skale kwiat.

Skała nie jest ważna. Ważny jest człowiek.

Stajesz się silna, kiedy poznajesz swoje słabości. Stajesz się piękna, kiedy akceptujesz swoje wady. Stajesz się mądra, kiedy uczysz się na swoich błędach.

W życiu każdego z nas jest ta jedna, jedyna osoba, którą poznajemy tylko po to, by mogła zniszczyć nam psychikę i spieprzyć życiorys.

Możesz przewidzieć ruch drugiej osoby. Ale nie możesz go kontrolować.

Zwykły szary dzień ludzie kolorują wódką, grosze brutto, rzeczywistość mamy smutną.

To szaleńcy zmieniają świat. Potem nazywają ich geniuszami i szaleństwo staje się normą.

Oddajesz komuś serce, a zbierasz jego resztki.

Nędzny wielbłąd ciągle jeszcze dźwiga ciężary wielu osłów.

Zmian na lepsze się nie planuje, bo tylko czas ma tak, że ludzi przebuduje.