Faceta w tym głowa, żeby kobietę nie bolała głowa.

Wspomnienia upiększają życie, ale tylko zdolność zapominania czyni je znośnymi.

Zdobywanie gór jest sztuką miłości, motywem tożsamości, tworzeniem siebie.

Świat wartości w górach jest prosty i przejrzysty dla każdego. Ale jest to absolut piękna i estetycznych doznań. Nie chcesz, nie jedziesz. Nie widzisz, nie przeżywasz. Wybór należy do Ciebie.

Nigdy nie jesteś pogromcą góry. Góry nie mogą być pokonane – pokonujesz twoje własne nadzieje, obawy, słabości.

Góry to fascynujące laboratorium, w którym człowiek jest podmiotem i przedmiotem badań. To, co biologiczne, styka się tu z tym, co duchowe, wielkość sąsiaduje z małością, życie ze śmiercią. Tu widać „królewskość” rodzaju ludzkiego – w wymiarze duchowym – i zarazem nasz zwierzęcy rodowód.

Góry sprzyjają pokorze, czyli prawdzie o sobie samym. Uczą jej między innymi przez to, że człowiek zmęczony wspinaniem nie ma ani sił, ani sił, by udawać, by ukrywać swoją prawdziwą twarz.

Nawet najwyższe góry nie są bliżej nieba niż najgłębsze doliny.

Większość z nas chce żyć - pomimo mniejszych czy większych przepaści otwierających się w naszych umysłach.

Zrezygnować ze szczytu - to czasem pozostać po stronie żywych.

Idąc w góry trzeba nieść ze sobą bardziej niż plecak i sprzęt głód Czegoś lub Kogoś. Nieść nienasycenie i pragnienie czegoś większego ode mnie i wspanialszego od gór.

Ludzie dzielą się na dwa typy. Na tych, którzy wspinają się na góry oraz tych, którzy siedzą w cieniu gór i krytykują wspinających się.