Życie: są to strome schody do Nieba, wąskie i bez oparcia. Możesz iść prosto w górę i nie oglądać się za siebie. Kiedy utracisz równowagę, zranisz się, lecąc w dół. I zaczynasz wędrować od nowa, jeżeli masz jeszcze siły. Nie możesz się zatrzymać - nie da się żyć ani ustać na żadnej krawędzi, trzeba kroczyć lub spadać. I tak do końca życia.

Do sukcesu nie ma żadnej windy.Trzeba iść po schodach.

Żyć, by cierpieć – to niegodne człowieka. Nie możemy tkwić w bólu. Musimy zanurzyć się w nim, żyć w nim w pełni, aby potem wykuć z niego schody, które przywiodą nas do świątyni radości.

Z kamieni rzucanych Ci pod nogi, buduj schody, które poprowadzą Cię jeszcze wyżej.

Lepiej, gdy te schody prowadzą w górę - podczas mozolnej wędrówki jesteśmy w stanie opamiętać się i zawrócić, gdy jest to zły kierunek, bądź zmotywować się.

Na schodach dobrze się myśli. Każdy powinien mieć swoje schody do myślenia.

Pod parasolem dobra i miłości, skryj się przed burzą.

Dobrze, gdy serce jest naiwne, a rozum nie.

Prawdziwa mądrość nie opuszcza głowy.

Kiedy ktoś cię goni, siedzi ci już prawie na plecach, kucnij nagle , wtedy on nie zdąży się zatrzymać i polegnie przed tobą.

Róża mówi o miłości cicho, w języku znanym tylko sercu.

Człowiek jest biedny nie dlatego, że nie ma pieniędzy, ale dlatego, że nie pracuje.