Wszyscy żyjemy w świetle słońca, wszyscy patrzymy w niebo i wszyscy jesteśmy jaśni, ponieważ wszyscy jesteśmy różni – różni od siebie nawzajem i różni od tego, kim byliśmy wczoraj.

Słońce jest samo, z wyjątkiem sytuacji, gdy świeci na coś.

Promienie słoneczne to mile widziana rzecz. Przynosi wiele jasności.

Kiedy świeci słońce, mogę zrobić wszystko; żadna góra nie jest zbyt wysoka, żaden kłopot zbyt trudny do pokonania.

Samo słońce jest słabe, gdy wschodzi po raz pierwszy, a w miarę upływu dnia nabiera siły i odwagi.

Słońce świeci, ogrzewa i oświetla nas, a my nie mamy ciekawości, dlaczego tak jest; ale pytamy o przyczynę wszelkiego zła, bólu i głodu, i komarów, i głupich ludzi.

Słońce nigdy nie mówi do ziemi: „Masz u mnie dług”. Zobacz, co się dzieje z taką miłością. Rozświetla całe niebo.

Nie ma wschodu słońca tak pięknego, że warto mnie obudzić, żeby go zobaczyć.

Niebo przybiera odcienie pomarańczy podczas wschodu i zachodu słońca, kolor, który daje nadzieję, że słońce zajdzie tylko po to, by znów wzejść.

Bez promieni słonecznych ani ty, ani ja nie bylibyśmy tutaj. To bardzo symboliczne, że Słońce powinno wzejść tego ranka w całej swej chwale.

Nie ma nic takiego jak promienie słoneczne, aby włożyć trochę ciepła w duszę.

Trawa jest zawsze bardziej zielona tam, gdzie świeci słońce.