Jednym z dobrodziejstw dzikiej przyrody jest to, że sprawia, iż doceniamy dom.

Ziemia ma muzykę dla tych, którzy jej słuchają.

Przez krajobrazy najwięcej szczegółów pamięta się z wędrówek pieszych, gdyż ta szybkość jest właściwa rodzajowi ludzkiemu i nic nie mąci.

W tajemnicy każdego człowieka istnieje wewnętrzny krajobraz: z nietkniętymi równinami, z wąwozami milczenia, z niedostępnymi górami, z ukrytymi ogrodami.

Wszelkie umieszczanie człowieka w sztywnych ramkach jest niemożliwe, życie nie ma ostrych zarysów, jest procesem, a nie krajobrazem.

Gdy chcemy pokazać piękno krajobrazu, nie zmuszajmy do pamiętania wysokości szczytu.

Człowiek, który nigdy nie kochał, wie o krajobrazie zazdrości tyle, ile o ciemnej stronie księżyca.

Literatura jest krajobrazem na biurku, a krajobraz jest literaturą na ziemi.

Krajobraz to pamięć. Mimo swych ograniczeń zachowuje ślady przeszłości, odtwarza wspomnienia, wypełnia je cieniami innej epoki, będącej już tylko odbiciem samej siebie, przechowywanym w pamięci wędrowca lub kogoś, kto pozostaje – po prostu – wierny krajobraz.

Przeszłość jest niby krajobraz – zaciera się, w miarę jak się oddalamy.

Niech twoje serce podróżuje bez bagażu, ponieważ to, co ze sobą przyniesiesz stanie się częścią krajobrazu.

W górach można stracić życie, na nizinach można je przegapić.