Choć wiatr czasem wieje nam w oczy. To być może w tej samej chwili odgania z nieba ciemne chmury.

Kiedy niebo za bardzo się chmurzy, trzeba mieć nadzieję, że przyjdzie burza i przegoni chmury.

Gdyby niebo było atramentem, a ziemia arkuszem, ile słów napisałby człowiek!

Niebo to ten piękny stary pergamin, w którym słońce i księżyc trzymają swój plan.

Rozumiem, jak możesz patrzeć na ziemię i być ateistą, ale nie rozumiem, jak możesz patrzeć na niebo nocą i nie wierzyć w Boga.

Dzięki Bogu ludzie nie mogą latać i brudzić nieba, tak jak robią to z ziemią!

Dlatego wolę jesień od wiosny, bo jesienią patrzysz w niebo. Wiosną w ziemię.

Niebo jest idealnie pustym płótnem, na którym zapisywane są chmury. Poruszają się i dryfują i proszą o interpretację.

Staraj się zawsze trzymać trochę nieba nad swoim życiem.

Miło jest patrzeć w niebo i zdawać sobie sprawę, że jest to naprawdę ogromne laboratorium fizyczne, które rozwija się nad naszymi głowami.

Kiedy każdy dzień staje się taki sam, dzieje się tak dlatego, że nie zauważamy już pięknych rzeczy, które dzieją się w życiu za każdym razem, gdy słońce przemierza niebo.

Chmury o różnych rozmiarach i kształtach przychodzą i odchodzą, niczym zwykli przechodzący goście. Pozostaje tylko niebo, które jest zawsze takie samo. Jest czymś, co istnieje, a jednocześnie nie istnieje. Ma substancję i jednocześnie jej nie ma.