Kwiaty nie martwią się o to, jak mają zakwitnąć. Po prostu otwierają się i zwracają w stronę światła i to czyni je pięknymi.

Kwiaty są najprawdziwszym językiem miłości.

Nawet najdrobniejsze kwiaty mogą mieć najtwardsze korzenie.

W radości czy smutku, kwiaty są naszymi stałymi przyjaciółmi.

Na kwiaty można patrzeć spokojnie. Nie ma w nich ani emocji, ani konfliktów.

Kwiaty zawsze czynią ludzi lepszymi, szczęśliwszymi i bardziej pomocnymi; są promieniami słońca, pokarmem i lekarstwem dla duszy.

Kwiaty są pozbawione nadziei. Bo nadzieja to jutro, a kwiaty nie mają jutra.

Nadzieja to pożyczka, którą udziela nam szczęście.

Szczęśliwym w miłości jest ten, co się łudzi.

Nie siedź i nie czekaj. Wyjdź, poczuj życie.

Kto oczekuje nieszczęścia, prosi o to nieszczęście i otrzyma je.

Gdy człowieka, któremu wiodło się dobrze, spotyka niepowodzenie lub nieszczęście, zagłębia się on w sobie, wzmaga wymogi własnego sumienia, wymierza sobie karę i pokutę.