Niewidomy, kto patrzy w niebo, nie rozumiejąc go: jest podróżnikiem, który przemierza świat, nie widząc go; jest głuchy w środku koncertu.

Dusze przemierzają wieki, jak chmury przemierzają niebo i choć ani kształt chmury, ani barwa, ani wielkość nigdy takie same nie zostają, ciągle jest chmurą. I tak samo z duszą jest. Kto rzec może, skąd chmura przywiała? Albo kto tą duszą będzie jutro?

Patrząc w niebo nie zapominajmy o ziemi. Patrząc pod nogi nie zobaczysz, że na głowę spada Ci niebo.

Nie ma drogi do szczęścia. To szczęście jest drogą.

Pamiątki giną. Pamięć pozostaje.

Z kim nie można milczeć, z tym też nie powinno się rozmawiać.

Dlaczego życie nigdy nie jest proste? Bo tak nie byłoby zabawne, prawda?

Dla człowieka niedojrzałego znamienne jest, że pragnie on wzniośle umrzeć za jakąś sprawę; dla dojrzałego natomiast - że pragnie skromnie dla niej żyć.

Ukochajcie życie, a życie was ukocha.

Szczęście to radość z tego, co stało się naszym udziałem.

Miłość jest jak kołysanka: potrafi cudownie utulić do snu, lecz kiedy tylko zaśniesz piosenka milknie i znowu budzisz się sam.

Jak sam sobie prasujesz, to woda sodowa do głowy ci nie uderzy.