Niektóre charaktery są niezłomne, ale rozciągliwe.

To nie to, że z wiekiem stajemy się dziećmi. Wiek po prostu pokazuje, jakimi dziećmi pozostaliśmy.

Najważniejszy obowiązek wobec dzieci to dać im szczęście.

Kto wiele przebywa z dziećmi, odkryje, że żaden nasz czyn nie pozostaje u nich bez oddźwięku.

Kto nigdy nie był dzieckiem, nie może stać się dorosłym.

Kiedy dzieci nic nie robią - robią głupstwa.

Dziecko to otwarte, kiełkujące dopiero życie. Czuje ono, postrzega i pyta o coś, co już po chwili uchodzi jego uwagi. Nie troszczy się o swoje chwilowe objawienia i jest zaskoczone, gdy po pewnym czasie dorośli odczytują mu z zapisków, co też takiego mówiło i o co pytało.

Dzieci widzą magię, ponieważ jej szukają.

Dzieci najuważniej słuchają, kiedy mówi się nie do nich.

Dzieci mają wręcz cudowną moc, aby zmieniać się we wszystko, w co tylko zapragną.

Dzieci mają tylko żyć, dorośli tylko walczyć.

Dzieci mają prawo przerwać coś człowiekowi w samym środku - i zwykle to robią.