Nauczmy się rozumieć nasze błędy i wybaczać innym.

Góry przeklinają charakter, dają spartańskie wychowanie i oczywiście uczą rozumienia ludzi.

Góry to miejsce, w którym życie można zamienić na nieskończoną błogość.

Podczas gdy mądrzy chodzą po górach, inni je przenoszą.

Na szczyt góry wspina się nie po to, by zobaczyć niebo, ale by zobaczyć równinę.

Góry milczą, wszystko co milczy nadaję się do przechowywania ludzkich tajemnic.

Nigdy nie jesteś pogromcą góry. Góry nie mogą być pokonane – pokonujesz twoje własne nadzieje, obawy, słabości.

Góry mają swoją filozofię, w górach „wysoki” nie zawsze znaczy „trudny (…) Góry są tajemnicą. Stanowią wielkie misterium. Z jednej strony pasjonują i pociągają, z drugiej – wywołują lęk i budzą trwogę.

Słońce gór szybciej zbliża niż rozrywki miasta.

Góry dają człowiekowi, poprzez zdobywanie wzniesień nieograniczony kontakt z przyrodą – poczucie wewnętrznego wyzwolenia, oczyszczenia, niezależności.

Wobec potęgi gór prościej odkrywa się siebie,a przynajmniej to, że większość granic i lęków to tylko ułomność naszego umysłu, poza którą zaczyna się wolność.

Góry upajają. Człowiek uzależniony od nich jest nie do wyleczenia. Można pokonać alkoholizm, narkomanię, słabość do leków. Fascynacji górami nie można.