Wierzę, że źdźbło trawy nie mniej znaczy, niż droga, którą pokonują gwiazdy.

Gdzie dwa słonie walczą, cierpi na tym trawa.

Dni człowieka są jak trawa, kwitnie jak kwiat polny.

Historii nie można oglądać, podobnie jak nie można widzieć, jak rośnie trawa.

Człowiek, który żyje jak zboże, staje się słomą historii.

Jeśli nie wierzysz w duszę, musisz przecież uznać, że ciało twoje żyć będzie jako trawa zielona, jako obłok. Jesteś przecież wodą i prochem.

Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, wszystko to minie jako polna trawa.

Bądź niczym trawa, gdy wieje wiatr. Słabość jest siłą, co chroni twój świat.

Bo wszystko jest trawą i jesień jest wszędzie, szanujmy życie, drugiego nie będzie.

Trawa rośnie dzielnie, mimo wiatru i depczących ją stóp. Może połaskocze mnie po nogach, nieśmiało mnie witając.

Trawa musi się ugiąć, gdy wieje wiatr.

Człowiek raz ugryziony przez węża nie chce chodzić po trawie.