Dom jest tam, skąd możesz wyjechać, jednak zawsze wiesz przy tym, że masz gdzie wracać.

Dom jest tam, gdzie światło w oknie, tam, gdzie otuchą czas stoi, gdzie się nam splatają drogi, gdzie przy stole – bliscy moi.

Dom jest tam, gdzie światło w oknie, tam, gdzie ktoś kochany czeka, gdzie z kimś bliskim dzielę troskę, kromkę chleba, kubek mleka.

Wiesz prosiaczku, dom jest wszędzie tam, gdzie nie musisz wciągać brzucha.

Gdy pokochasz miejsce, które nazwiesz domem, staje się ono czymś więcej niż czterema ścianami, w których zamknięta jest twoja historia, ale i marzenia na przyszłość.

Dom jest tam, gdzie tańczysz z innymi, a taniec to życie.

Mieć miejsce, do którego się wraca, to mieć dom.

Czasem miłość wymyka nam się z rąk tylko po to, żeby wrócić i zwalić z nóg.

Gdy otwieram swe oczy rankiem a promienie słońca padają na mą twarz, chcę tylko jednego - wieczorem cała i zdrowa znów ułożyć się do snu.

Miłość tworzy cierpienie, cierpienie tworzy ból, ból tworzy smutek, smutek tworzy złość, złość tworzy nienawiść.

Najważniejszą nie jest pogoda za oknem a pogoda ducha. Ona to bowiem sprawia że w oczach mamy promienie słońca zamiast deszczu łez.

Miłość, tak naprawdę jest wtedy, gdy wyglądając przez okno czujesz promienie słońca na twarzy, nawet gdy niebo przykryły czarne chmury.