Wspomnienie to fotografia zrobiona przez serce, aby szczególna chwila trwała wiecznie.

Jedyny prawdziwy skarb jest w twojej głowie. Wspomnienia są lepsze niż diamenty i nikt nie może ci ich ukraść.

Pamięć jest krawcową, i to kapryśną. Pamięć wodzi igłą w tę i z powrotem, w górę i w dół, tam i tam. Nie wiemy, co będzie dalej, ani co nastąpi po niej. Mamy więc tylko płaty haftu, ale i kawałki gobelinu – szerokie szwy, gdzie igła była zajęta, i wąskie szczeliny, gdzie oddała się pracy.

Pamięć każdego człowieka jest jego prywatną literaturą.

Wolę przeżywać złe chwile z Tobą, niż dobre z kimś innym. Wolę być obok Ciebie w czasie burzy, niż bezpieczna i ciepła sama. Wolę przeżywać trudne chwile razem, niż mieć łatwo osobno. Wolę mieć tego, który trzyma moje serce.

Wspomnienia są tym, co rozgrzewa cię od środka. Ale są też tym, co cię rozdziera.

Pamięć ludzka jest cudownym, ale błędnym instrumentem. Wspomnienia, które w nas tkwią, nie są wykute w kamieniu; nie tylko mają tendencję do wymazywania się z upływem lat, ale często zmieniają się, a nawet powiększają przez dodanie obcych cech.

Pamięć to sposób na trzymanie się rzeczy, które kochasz, rzeczy, którymi jesteś, rzeczy, których nigdy nie chcesz stracić.

Czasami wspomnienia wymykają mi się z oczu i staczają się po policzkach.

Noc wydobywa na światło dzienne nasze problemy, ale też je ukrywa. Noc sprawia, że istoty ludzkie wydają się większe niż w świetle dnia; ich myśli kłębią się w ich mózgach jak olbrzymy.

Niektóre noce są stworzone do tortur, refleksji lub delektowania się samotnością.

Noc to naprawdę najlepszy czas na pracę. Wszystkie pomysły są na wyciągnięcie ręki, bo wszyscy inni śpią.