Natura w las wilka prowadzi, z natury ludzie grzeszyć radzi.

Ptaka po pierzu, wilka po sierści, a z mowy człowieka poznasz.

Ten, kto ma wilka i lisa sąsiada, nie zawsze z czasem sypia i dojada.

Tylko człowiek wilkiem patrzy, wilk głodem.

Wilk morduje dla strawy, człowiek dla zabawy.

Wilk nie winien temu, że Pan Bóg stworzył go wilkiem.

Wilk, niech jak wilk żyje, w lisią skórę się nie kryje.

Wilk pacierza nie mówi ani się nie myje, a też żyje.

Wilk pyska nie myje, a żyje.

Wilk zmienia sierść, ale nie zmienia natury.

Wilk żałuje tego, co zostawił, pasterz – tego, co wilk porwał.

Kochać i być kochanym, to tak jakby się czuło słońce z jego obu stron.